Het is mijn verjaardag… mijn 33e alweer… maar het is de allereerste dat ik jou missen moet pap..

Misschien kun je het niet geloven.. maar ik zit er al de hele week tegenaan te hikken…

Waarom.. geen idee… ik deed nooit veel met mijn verjaardag.. en dat doe ik nog steeds niet..

Toch was jij zo verdomd eigenwijs om toch dat ene kopje koffie te halen en me toch iets te geven… samen met mam…

In voorgaande jaren liet je dat ook duidelijk merken… “wij zijn je ouders en we komen toch dat bakkie doen…en we weten wat je wilt en dat krijg je..”

Tegen jullie als ouders had ik dus niet veel in te brengen hoe oud ik ook werd … en stiekem.. waardeerde ik dat zeker wel..

Nu dit jaar.. wil ik deze dag echt niks.. helemaal niks…gewoon gaan werken en dan de voorbereidingen doen voor het feestje van mijn jongste..

Ook hij is gewoon jarig zoals afgelopen jaren maar hij zal er minder moeite mee hebben dat jij er niet bent..

Het afgelopen jaar is als een idioot aan me voorbij gegaan… sommige dingen met positief iets … andere dingen weer wat negatief… maar hey.. ik sta nog steeds overeind hoor…

Als jij zoals gewoonlijk als altijd op mijn verjaardag kwam dan hadden we zoals elke keer uren achtereen zitten praten.. want dat konden wij zo goed..

Jij met jouw woorden en meningen.. en ik met die van mij… ronduit naast elkaar leggen die hap en kijken waar we ons in konden vinden…

Nu dat niet meer kan merk ik aan mezelf hoeveel ik dat mis… elke keer die babbels… ik mis dat !!!

Ooit had jij nog eens een 1 op 1 gesprek met jouw vader… mijn opa.. over het hoe wat en waarom van bepaalde zaken en ik was altijd van mening dat mij dat gesprek ook nog te wachten stond… samen met jou..

Dat ik stiekem al mijn vragen aan het verzamelen was dat weet ik nu… klaar om een soort definitief je-bent-volwassen-nu gesprek met je aan te gaan maar het zou nog zoveel jaren duren…

Met opa had jij dat gesprek toen ik al tegen de 20 liep… mijn jongste is pas 5 over 2 dagen…

Waarom ik nu ineens rond mijn verjaardag besef en echt keihard besef dat ik dit gesprek niet meer zal gaan voeren … dat weet ik niet ..

Misschien omdat ik het te lang al zonder onze goede peptalks moet doen…

En nu zit ik hier … met al mijn vragen… nog lang niet allemaal compleet want volgend jaar kom ik vast dingen weer tegen die ik graag bij jou had neer willen leggen..

Zoekend naar antwoorden waarvan ik antwoorden tegen kom waarvan ik hoop dat jij die zou gebruiken als ik je de vraag zou stellen als wij aan de keukentafel zouden zitten…

Toch twijfel ik dan… en denk ik vaak .. zie je nou pap… ik ben nog helemaal niet klaar voor de grote boze wereld .. zo zonder jou…!!!

Nu bij deze neem ik mijn opmerking terug die ik naar je heb geroepen op mijn 18e verjaardag… “Ik ben nu 18… dat is dus volwassen en ik kan het wel alleen…!!”

Je hebt toen geroepen “Daar kom je vast nog wel eens op terug..!! Weet ik zeker want ik denk twee keer zo snel als jij..” en zie… ook al zit je op een wolkje nu.. je hebt gelijk..!!

Mijn verjaardag is nu anders.. ik zou bijna zeggen.. niet eens meer de moeite waard om er nog iets feestelijks van te maken .. het was toch al nooit zo bijster veel…

Vrienden om me heen weten dat ik het niet vier.. en sommige die gun ik graag wat leuks maar dan op andere momenten rond mijn verjaardag.. en hopelijk begrijpen ze dat… maar dat denk ik wel …

Alle aandacht gaat nu terecht naar mijn jongste .. die twee dagen later jarig is .. de grote kleine man word 5 en voor hem mag het best wel een feestje zijn en dat is nu mijn streven..

Liefs, Anne-etc